Yvonne Slagter wordt op 4 juli 1960 geboren te Appingedam (Groningen). Als zij negen jaar is verhuist de familie naar Zierikzee (Zeeland).

Tijdens haar dertiende levensjaar wordt zij 'aangestoken' door een vriendin (Neeltje Meerman) die tekeningen maakt en als Yvonne zestien is tekent zij haar eerste portret, van haar opa, vanaf een foto. Een bezoekend architect ziet de tekening en merkt op dat 'de ogen spreken' en dat 'dat meisje talent heeft'.

Van 1978 tot 1980 volgt Yvonne de avondopleiding LO Tekenen. Deze opleiding heeft een demotiverende invloed waardoor Yvonne in de opvolgende jaren vrijwel niets met haar talent doet. In 1989 neemt Yvonne deel aan het MIKV (Middelburgs Instituut Kunstzinnige Vorming) waar zij tot 1993 les krijgt van Theo Jordans die van grote invloed blijkt op de artistieke vorming van Yvonne.

In 1996 (7 januari tot 25 januari) exposeert Yvonne in galerie GEE '71 (in Geervliet, Zuid Holland) samen met vier andere prominente Zeeuwse kunstenaars; Theo Jordans, Gerard Menken, Jozef van Mierlo en Leendert van der Pool. De tentoonstelling heet, niet helemaal correct, 'Vijf Zeeuwen'. Haar aandeel in de expositie bestaat uit enkele opvallende portretten. In die zelfde periode neemt Yvonne deel in een groep van tien kunstenaars die regelmatig gezamelijk tekenen in het atelier van Theo Jordans. De groep heeft gemeen dat zij allemaal hoofdzakelijk figuratief georiënteerd zijn.

In 1997 (28 februari tot 4 mei) exposeert Yvonne solo, in het Theo van Doesburg centrum te Vlissingen. Haar expositie bestaat uit ongeveer dertig schilderijen van 'mummies', een eerste duidelijke richting in haar kunst. De expositie krijgt later dat jaar (2 november tot 11 december) een vervolg in galerie Sjengarden in Bovenkarspel.

In de afgelopen jaren heeft Yvonne, naast haar eigen werk, lesgegeven in beeldhouwen en schilderen in het Gemeentelijk buurthuis van Vlissingen. In dezelfde periode heeft Yvonne haar huidige stijl en voorkeur voor onderwerpen ontwikkeld. De dood in specifieke setting, zoals het oude Egypte, was al een geliefd onderwerp. Daar is uiteindelijk de 'hedendaagse sexualiteit' aan toegevoegd. Beide onderwerpen hebben gemeen dat zij omringd worden door hevige emotionele beleving en taboe's.

De dood, en hoe daarmee werd omgegaan in de Egyptische cultuur, is een belangrijk thema in het werk van Yvonne. De mummieportretten, waarin de kracht en de schoonheid van de farao's dermate aanwezig is, dat het lijkt alsof de ziel er weer in is teruggekeerd.

Het andere thema, de hedendaagse sexualiteit in al haar facetten, is sterk vertegenwoordigd in het werk van Yvonne. Heftige passionele taferelen waarbij taboe's niet worden gemeden. Maar ook de vrouw, zelfbewust van haar eigen lichaam, sensuele schoonheid en de intense sexuele kracht daarvan.

Ieder doek dat wordt geschilderd is een nieuwe uitdaging om het "diepe zijn", wat elk mens zo uniek maakt, weer te geven.